ΦΥΓΕ ΚΑΙ ΑΣΕ ΜΕ ΜΟΝΑΧΟ....

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνεια πάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,κι είμαι άνθος που φυλλορροεί στο χέρι σου και πάει ...
Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας. Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα ΣΟΥ, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων.
Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη! Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός, εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ

Θερινό Ηλιοστάσι,
Mιλούσες για πράγματα που δεν τά 'βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό πάνω νερά·

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο στα τυφλά,

πεισματάρης και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πολύροζο λιόδεντρο -άφησε κι ας γελούν.

Kαι να ποθείς να κατοικήσει

κι ο άλλος κόσμος στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ' αφανισμένο τούτο παρόν -άφησέ τους.

O θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.
(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1972)

Σεφέρης Γιώργος