ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ

ΣΑΝ ΤΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ) Κυριάρχησες έξαφνα στη σκέψη μου. Τα μάτια σου, δυο φωτεινοί κύκλοι, γυροφέρνουν στη μνήμη μου Το πρόσωπο σου, διαπερνά από άκρη σε άκρη, τα όνειρα μου. Κάθε που ακούω να μιλούν γι αγάπη σε σκέφτομαι. Εσένα, που ακόμα το χέρι μου δεν έχει αγγίξει τρυφερά τα μαλλιά σου. Εσένα, που ακόμα η σκέψη μου δεν έχει αγγίξει ερωτικά το κορμί σου. Σπρωγμένοι από χίλιες δυνάμεις, αιωρούμαστε πάνω από την άβυσσο.
II.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Όπως ο ήλιος...
Όπως ο ήλιος ανταμώνει το φεγγάρι έτσι η νύχτα συναντάει τη σιωπή κι έχουν το σώμα σου κι οι δύο μαξιλάρι, ουράνια σώματα που αφήνονται εκεί... Μέσα στα μάτια σου οι λέξεις λιγοστεύουν σπασμένα οράματα κι ελπίδες ξεχασμένες, πες μου οι νύχτες της βροχής αν σε μαγεύουν κι αν ονειρεύεσαι στιγμές παραμυθένιες... Ακροβατώντας στης καρδιάς τις αποστάσεις ψάχνω να βρω κάτι εσένα να ορίσω, είσαι φωτιά κι εγώ φοβάμαι μη με κάψεις και με μισώ που δεν τολμώ να σ' αγαπήσω...

ΦΥΓΕ ΚΑΙ ΑΣΕ ΜΕ ΜΟΝΑΧΟ....

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνεια πάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,κι είμαι άνθος που φυλλορροεί στο χέρι σου και πάει ...
Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας. Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα ΣΟΥ, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων.
Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη! Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός, εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ

Τον κόσμο μου ειπες θελεις να γνωρισεις

να δεις τόπους μακρινους

νέους πολιτισμούς να μάθεις.

Να ζήσεις μακριά μου

θα μπορέσεις;

χωρίς την αγκαλιά μου;

χωρίς τα φιλιά μου;

Στ' αεροπλάνα και στα καράβια

ίσως και να με σκέφτεσαι
μπορεί να νιώθεις πόνο

που μακριά σου εγώ θα είμαι.

Χαρά όμως δε θα νιώθεις

όλοι οι τόποι που θα γνωρίσεις

μακριά από κάποια που σ αγαπάει

άσχημοι τόποι θα είναι

χωρίς ελπίδα

ENA TΡΑΓΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ :

Κυριακή μεσημέρι , μου δόθηκε η αφορμή, οι σκέψεις να γίνουν μελάνι, να ζωγραφίσουν το χαρτί .
Σκέψεις ,εικόνες , φιλοσοφίες, παραλογισμοί και ειλικρινά είναι η πρώτη μου επαφή , μ'ενα κόσμο, μακριά από παραμύθια μ' ενα κόσμο που λέει μονό αλήθεια . Αλήθειες για ανθρώπους , για τη φύση, για αγάπες .
Τέλος πια τα ψέμματα ,τέλος οι αυταπάτες .
Ρίχνω φίλε μου, το βλέμμα έξω από το παράθυρο για λίγο...
Αρχίζει η σκέψη να τρέχει.. τις υοτοπιες μέσα μου τώρα πνίγω Βλέπω τα πάντα να πεθαίνουν, τίποτε πια δεν θα μείνει Κι αν θες φίλε μου , και μπορείς , υποστήριξε το αντίθετο, δώσε μου το αντίδοτο, που θα μας γλιτώσει από τη δίνη.
Μάταιο, εγκλωβιστεικαμε σε συναισθήματα αυτοκαταστροφικά Φιλέ θα σου πω μόνο λίγα, έτσι παραδειγματικά..
φρίκη, σχιζοφρένεια, πλεονεξία , απληστία μίσος, αλαζονεία .
Είναι ελάχιστα, θα σου πω κι άλλα, Θεέ μου.... τι ειρωνεία εγκεφαλική βλακεία , ζήλια υπεροψία
Ιδέα πως τα πάντα ανήκουν σε μας , όλα ανήκουν στην κοινωνία .
Μένος με την εξουσία , μισός με λόγο τη θρησκεία .
Τώρα καίνε τα μυαλά , κάποτε έκαιγαν βιβλία , είναι γραμμένα στην ιστορία .
Κάπου εδώ θα τελειώσει , αφού τώρα τα έκαψαν όλα . Δάση μυαλά ,ναούς πολιτισμούς,σχολεία .
Όχι φίλε μου οι σκέψεις άλλο δεν αντέχουν , γι αυτό τραβάω το βλέμμα μου από τους γκρίζους ουρανούς .
ΝΑΙ ! γκρίζοι , κι ας έχουν πάψει πια να βρέχουν Υποφέρουμε από διοξείδιο πονοκεφάλους, και ιούς . Ψάχνοντας διέξοδο από αυτό , με μαγνητίζει η ΤV. H ίδια φρίκη Θεέ μου στα πάνελ, πατέρες ηθοποιοί... πατέρες όχι σαν τον π......... που σε παράτησε αυτός για τον Χριστό ,την καλή Ζωή άφησε.
και τώρα , πουλάει και πληρώνεται το προϊόν αγάπη .... Μα είναι ακόμα κυριακή , γι αυτό φιλε μου άλλαξε κανάλι . ΜΩΡΑΙΤΗΣ ΦΩΤΗΣ . Ε.Β

ΦΩΛΙΤΣΑ...

Σαν τη φωλίτσα των πουλιών,

θα κάνω την καρδιά μου ....

εγώ θα τρέχω για τροφή...

θ απλώνω τα φτερά μου,

να σε ταΐζω με φιλιά..

να σε κρατώ κοντά μου....

Κι αν το χειμώνα που θα ρθει...

κρυώνεις έρωτα μου...

θα σε ζεσταίνω τρυφερά..

μέσα στα πούπουλα μου.

σαν μεγαλώσεις και θαρρείς..

πως πρέπει να πετάξεις...

πάρε μαζί σου τα φτερά....

πάρε τα όνειρα μου.

τι να τα κάνω όλα αυτά...?

χωρίς τον έρωτα μου....???

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΑΞΩ ΕΓΩ ΞΑΝΑ .....

Ε.Β

ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ....

Της μοναξιάς…

Κάθε που νιώθω μοναξιά
Σκέφτομαι πως υπάρχεις

Και θέλω να'ρθω εκεί κοντά

Τίποτα να μην πάθεις

Θα πλέξω χρώμα της φωτιάς

Με το χαμόγελό σου

Σε άδεια δωμάτια σκοτεινά

Θα βλέπω απ'το φως σου

Να με θυμηθείς

Να με θυμηθείς

Δεν φταίω εγώ...

Μέσα μου θα ζεις...