ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ....

Μου δοθηκε η αφορμη, οι σκεψεις μου να γινουν μελανι... να ζωγραφισουν το χαρτι.

Σκεψεις, εικονες , φιλοσοφιες, παραλογισμοι

και ειλικρινα, ειναι η πρωτη μου επαφη....

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΓΓEΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ :

αγγελική σου μορφή, αστέρι που πέφτει στη γη, δάκρυ που ταράζει την άβυσσο της ψυχής, πυξίδα που δείχνει το δρόμο της καρδιάς, σε δρόμο που αγκάθια υπάρχουν πολλά. Ουράνιο τόξο της βροχής μου εσύ, σε κόσμους μαγικούς με έχει ταξιδέψει, τα πάντα είσαι εσύ μικρέ μου ληστή, εσύ που την καρδιά μου έχεις κλέψει. Λουλούδι στην έρημο, του πάθους φωτιά, έρωτα μου εσύ, μου έχεις κάψει τα φτερά. Μεγάλε εραστή μου, ψυχρέ εκτελεστή μου, μείνε εδώ, μη φεύγεις μακριά. Προδοσία μεγάλη το δικό σου φιλί, γιατί είναι η καρδιά σου ψυχρή και σκληρή. οι πύλες της κόλασης η δική σου καρδιά, τα μάτια σου κρύβουν... μικρά μυστικά. E.B

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Δυο μάτια πιο μεγάλα από τη Θάλασσα . ΕΣΥ ! Ουρανός , καλοκαίρι . Και η καρδιά σου με μίσχο την αγάπη μου . Ράγισε η μάσκα του Αυγούστου , γεννηθήκαμε . Η νύχτα στάθηκε καλή μητέρα . Πλησίασες . εγώ και συ . Ο Ουρανός έσκυψε . με φιλησες ένα αστέρι κρυφοκοιταζε.... Πάμε μέσα είπες, το πρωί . Τα χείλη μου είχαν τη γεύση , μιας νύχτας καλοκαιριού μαζί σου . Χαμογέλαγες . Κατάλαβα... Το μεσημέρι έφυγες . Η θάλασσα μίκραινε , όλο μίκραινε.. ώσπου έγινε δυο μάτια που χάθηκαν.. Τα άλλα όλα στη θέση τους . το καλοκαίρι το μπαλκόνι ο ουρανός .

Κυριακή 22 Αυγούστου 2010

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΝΥΧΤΑ :


Ηταν μια παραξενη νυχτα ... Μια νυχτα ολο ομορφιες κι αρωματα... Ο ουρανος ειχε ντυθει μ'ολα του τ'αστερια που ειχε κρυμμενα στα σεντουκια και ελαμπε γεματος χαρα... Μα ενα αστερακι τρεμοφεγγε λυπημενο πλαι στο φεγγαρι... Κοιταζε με τις ωρες την απεραντη θαλασσα που γιαλυζε και αλλαζε χρωματα καθως το ελαφρυ αερακι ττης χαιδευε τα ομορφα μαλλια και ψυθιριζε.... Θελω να παω κοντα της ! Θελω να την δω απο κοντα ! Θελω να την αγγιξω ! ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ! ΚΑΛΗΜΕΡΑ ♥

Σάββατο 21 Αυγούστου 2010

ΓΙΑΤΙ...???


Εσύ και εγώ μαζί, μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά.Η πιο όμορφη σκέψη είναι η δική σου.Γιατί νιώθω μερικές φορές ότι ένα λεπτό από τη σχέση μας, αξίζει όσο όλη η ζωή μου....ΓΙΑΤΙ...??? καθε φορα που σε κρατω η καρδια μου χτυπαει δυνατα !.Νοιάζομαι για σένα, περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό..Είσαι ένα κομμάτι από τα όνειρα μου.ΓΙΑΤΙ...???Κάθε σου σκέψη μου δίνει ένα γλυκό χαμόγελο και με παρασύρει..Η αγάπη μας με κάνει να αισθάνομαι ότι τα καλύτερα έρχονται.Απλά δεν μπορώ να σου αντισταθώ..... ΓΙΑΤΙ...??? ΞΕΡΩ ! ΓΙΑΤΙ ΦΑΝΗΚΕΣ ΕΞΥΠΝΟΣ /Η ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙΣ ! ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ !

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ


ΣΑΝ ΤΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ) Κυριάρχησες έξαφνα στη σκέψη μου. Τα μάτια σου, δυο φωτεινοί κύκλοι, γυροφέρνουν στη μνήμη μου Το πρόσωπο σου, διαπερνά από άκρη σε άκρη, τα όνειρα μου. Κάθε που ακούω να μιλούν γι αγάπη σε σκέφτομαι. Εσένα, που ακόμα το χέρι μου δεν έχει αγγίξει τρυφερά τα μαλλιά σου. Εσένα, που ακόμα η σκέψη μου δεν έχει αγγίξει ερωτικά το κορμί σου. Σπρωγμένοι από χίλιες δυνάμεις, αιωρούμαστε πάνω από την άβυσσο.
II.

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Όπως ο ήλιος...
Όπως ο ήλιος ανταμώνει το φεγγάρι έτσι η νύχτα συναντάει τη σιωπή κι έχουν το σώμα σου κι οι δύο μαξιλάρι, ουράνια σώματα που αφήνονται εκεί... Μέσα στα μάτια σου οι λέξεις λιγοστεύουν σπασμένα οράματα κι ελπίδες ξεχασμένες, πες μου οι νύχτες της βροχής αν σε μαγεύουν κι αν ονειρεύεσαι στιγμές παραμυθένιες... Ακροβατώντας στης καρδιάς τις αποστάσεις ψάχνω να βρω κάτι εσένα να ορίσω, είσαι φωτιά κι εγώ φοβάμαι μη με κάψεις και με μισώ που δεν τολμώ να σ' αγαπήσω...


Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010

ΦΥΓΕ ΚΑΙ ΑΣΕ ΜΕ ΜΟΝΑΧΟ....



Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνεια πάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,κι είμαι άνθος που φυλλορροεί στο χέρι σου και πάει ...
Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας. Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα ΣΟΥ, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων.
Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη! Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός, εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.